Precel

Pan Tadeusz pokazuje wiele staropolskich ceremoniałów, związanych z tradycją arystokratyczną. zapewniały one o autonomii narodowej, przynależności do ustalonej klasy socjalnej, były także swego rodzaju potwiredzeniem okresu i źródłem poznania o niej.

Znaczącym częścią był przyodziewek szlachecki, odróżniający ustaloną klasę społeczną, a składający się z kaftana, specjalnego paska służącego do przepasywania się i do przyczepiania szabli, konfederatki oraz naturalnie karabeli.

Elementem obrządków, opisanych w Panu Tadeuszu, było szczecenie się odzieniem i zakładanie go na szczególne okazje, przy równoczesnym negowaniu mody zagranicznej np. francuskiej czy angielskiej.

Szata arystokratyczny symbolizował tożsamość narodową. W tradycje szlacheckie wpisało się także stosowane siadanie za ławą: według wieku, urodzenia, inteligencji i urzędu także przyjmowanie gości z odpowiednimi honorami.

Elementy zwyczajów – rytuały podawano sobie z generacji na generację. Sędzia przestrzegał skrupulatnie pory finalizowania prac polowych i zajęć gospodarskich – rozpoczynały się one o brzasku, a kończyły o zachodzie.

Oprócz obowiązków znajdowano czas na przyjemności, która służyła zwłaszcza celom towarzyskim: wydawano przyjęcia, spraszano gości i razem ucztowano, rozmawiając przy okazji o przeciwnościach wspólnych i narodowych.

Tradycją były wspólne grzybobrania i polowanie. Polowanie rozpoczynało się o świcie, jednak już poprzedniego wieczora doprowadzano do czystości uzbrojenie. Koniec łowów obwieszczano melodią wygrywaną na rogu. Gości częstowano staropolskim bigosem.

Tags: Adam Mickiewicz, literatura, opracowania, Pan Tadeusz, szkoła

This entry was posted on czwartek, Grudzień 1st, 2011 at 17:10 and is filed under Bez kategorii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.